Čovjek, uronjen u vlastitu tjelesnost, ograničenost i krhkost postojanja, ne dolazi do Boga mimo svijeta, ne preskače stvarnost koja ga okružuje niti ju zaobilazi u potrazi za nečim »višim«, nego upravo po punini te stvarnosti. Kroz znakove koji su mu bliski i razumljivi, kroz ono što vidi vlastitim očima i dotiče vlastitim rukama, kroz ono što dijeli s drugima u zajedništvu koje ga nadilazi polako otkriva da se smisao ne nalazi izvan života, već u njegovoj najdubljoj, tihoj nutrini. I upravo u toj jednostavnosti liturgijskoga čina zbiva se otajstvo koje izmiče svakom pokušaju potpunoga razumijevanja. Nevidljivo se daruje kao blizina koja se ne može uhvatiti, ali se može iskusiti, a vječnost, ne narušavajući vrijeme niti ga poništavajući, ulazi u njegov tijek i ispunja ga smislom koji se rađa u samome susretu čovjeka i Boga, skrivenom u jednostavnosti koja upravo zbog toga postaje beskrajno duboka.